Przygotowanie powierzchni – Dlaczego samo piaskowanie nie wystarczy?

Przygotowanie powierzchni to nie tylko śrutowanie. Zgodnie z ISO 8501-3 kluczowe jest zaokrąglanie krawędzi (stopień P3), odtłuszczanie i usuwanie wad spawalniczych przed obróbką ścierną.

Fundament trwałości

Mówi się, że przygotowanie powierzchni odpowiada za 70-80% trwałości powłoki. Jednak wielu utożsamia to tylko z obróbką strumieniowo-ścierną. To błąd, który kosztuje miliony. Zgodnie z NORSOK M-501 i ISO 8501-3, proces musi być wieloetapowy. Zanim ziarno ścierniwa dotknie stali, musi się wydarzyć szereg kluczowych czynności.

Ostre krawędzie – wróg nr 1

Farba w stanie ciekłym ucieka z ostrych krawędzi z powodu napięcia powierzchniowego. Na "żyletce" zostaje zaledwie kilka mikronów farby, która szybko pęka i koroduje. Dlatego bezwzględnym wymogiem (stopień P3) jest zaokrąglenie wszystkich krawędzi do promienia min. 2 mm (R2). To żmudna praca szlifierska, ale niezbędna. Podobnie jest z wadami spawalniczymi – odpryski, żużel czy ostre łuski spoiny muszą zostać usunięte mechanicznie.

Tłuszcz i niewidzialni zabójcy

Największym grzechem jest śrutowanie zaolejonej stali. Ścierniwo nie usuwa tłuszczu – ono go rozmazuje po całej powierzchni i wbija w profil chropowatości. Farba nałożona na taki podkład nie ma prawa się trzymać (brak adhezji). Dlatego pierwszym krokiem ZAWSZE musi być odtłuszczanie i mycie wodą (często z detergentem). Dopiero czysta, sucha i odtłuszczona stal może trafić do komory śrutowniczej. Pamiętaj: czyszczenie to nie tylko to, co widać gołym okiem, ale też to, co niewidoczne chemicznie.